Justice for Premananda

(Oorspronkelijk gepubliceerd in augustus 1996 door het Duitse tijdschrift “Wege und Visionen”, verspreid in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk en in de Sri Lankaanse krant de “Sunday Leader” in mei 1998)

DE ZAAK VAN SWAMI PREMANANDA – HOE HET DENKEN EN GEDRAG VAN DUIZENDEN KAN WORDEN GEMANIPULEERD DOOR BOOSAARDIGE, VALSE INFORMATIE

Waarheid of leugen – is het eigenlijk nog mogelijk om onderscheid te maken tussen deze twee termen? Of is het niet meer dan een illusie om te geloven dat dit of dat waar of onwaar is? Maar al te vaak komen we er achter dat mensen verschillende dingen en situaties op heel verschillende manieren beschrijven en beoordelen. Iedereen heeft zijn of haar eigen subjectieve gewaarwording van de waarheid. Het is daarom heel moeilijk – bijna onmogelijk – om een idee te krijgen van een zogenaamde objectieve waarheid die de waarheid voor iedereen zou horen te zijn.

Behalve onze voorstelling van wat waar is, spreken heiligen en wijsgeren uit het Oosten over de HOOGSTE WAARHEID, een bewustzijnsstaat die voorbij gaat aan elke gewaarwording, elk gevoel of idee van wat juist of fout is, goed of slecht, waar of onwaar. Deze staat van bewustzijn gaat deze ‘polariteiten’, deze uitersten te boven. In een dergelijke staat van bewustzijn, zo zegt men, is alles één. Alles en allen zijn één. Zolang wij denken in termen van polariteit gedragen we ons in overeenstemming met een gedachtepatroon dat wordt bepaald door dat hetgeen we al in gedachten hadden. Ons eigen mentale programma verschaft ons verbeeldingskracht en een beoordeling van wat goed en fout is. In het algemeen wordt de basis van deze verschillende voorstellingen en denkwijzen al in onze vroege jeugd gelegd. Het gedrag van onze ouders werd bepaald door hun modelprogramma’s. Zij gaven ons te kennen wat zij als goed of slecht beschouwden, door de manier waarop zij leven, hun mening, woorden en gedachten. Vaak werden hun angsten tot de onze en zij bepaalden daarmee ons eigen beperkte gezichtspunt.

Journalisten passen deze techniek heel vaak toe. Zij gebruiken speciale uitdrukkingen en slogans en weten maar al te goed dat deze angst veroorzaken bij mensen die sensatieverhalen lezen. Omdat mensen een geprogrammeerde denkwereld hebben, roepen deze leuzen bepaalde beelden en voorstellingen op en maken de mensen angstig. Door deze techniek vallen zij ten prooi aan hun eigen geest en kunnen worden gemanipuleerd en in elke richting worden gestuurd die de journalist zich wenst. In het Westen vormt deze praktijk al sinds lange tijd een populair middel om twijfelachtige doelen te bereiken – bijvoorbeeld om machtsposities veilig te stellen door de mening van de mensen te beïnvloeden.

Ook in de oosterse landen wordt deze techniek onbeperkt en om dezelfde redenen toegepast. Het voorbeeld van de sensationele, gemanipuleerde perscampagne tegen Swami Premananda in Tamil Nadu, Zuid India, laat zien hoe een jonge monnik uit Sri Lanka een speelbal kon worden in het spel van persoonlijke en politieke belangen. Het laat ook zien hoe hij een pion werd in het spel tussen goed en kwaad, waarheid en leugen. Dankzij een slimme, uitgekiende samenzwering van voormalige discipelen, corrupte politieambtenaren, politici en journalisten, werd Swami Premananda – sedert vele jaren een wereldwijd gerespecteerd heilige – van de ene dag op de andere uitgeroepen tot de grootste misdadiger in de geschiedenis van de staat Tamil Nadu.

Swami Premananda zelf echter, leeft in een permanente vereniging met de Allerhoogste Waarheid. Hij heeft altijd een glimlach op zijn gezicht en straalt van vreugde en is volledig onthecht van alle gebeurtenissen die zich tegen hem afspelen. Hij laat zijn discipelen en volgelingen in de hele wereld voortdurend blijken dat hij altijd leeft in het bewustzijn van de Allerhoogste Waarheid en dat hij om die reden boven alle begrippen van de mentale polariteiten uitstijgt.

EEN VLUCHTELING BOUWT EEN PARADIJS IN DE WOESTIJN

Sri Swami Premananda werd in 1951 in Sri Lanka geboren. Al sinds zijn jeugd waren zijn familie en vrienden getuige van zijn buitengewone vermogens die het hem mogelijk maakten om, wat zij omschreven als wonderen, te verrichten. Sindsdien heeft hij (als uit het niets) verschillende objecten gematerialiseerd. Toen hij 7 jaar oud was creëerde hij snoepjes voor zijn schoolvriendjes. Later manifesteerde hij bijna 50 cm hoge beelden die verschillende aspecten van God vertegenwoordigen, in overeenstemming met de Hindoe religie. Als tiener trok hij vele mensen aan met zijn spirituele en religieuze satsangs (bijeenkomsten) waarbij hij blijk gaf grote kennis te bezitten van de oude hindoe religie en andere religieuze filosofieën. Toen hij 17 jaar oud was besloot hij zijn leven en vermogens te wijden aan het welzijn van de mensheid. Deze vermogens, zoals hij altijd benadrukt, behoren niet hem maar God toe. Als jongeman al begon hij zijn spirituele missie om de mensheid te dienen en mensen te begeleiden op hun spirituele weg naar God, te weten hun eigen ware Zelf. In 1983 kwam hij als vluchteling naar Zuid India. Zijn Ashram in Sri Lanka was tijdens de etnische ongeregeldheden in de as gelegd. Nabij Trichy, een stad in de staat Tamil Nadu, begon hij een nieuwe Ashram. In een periode van vijf jaar hard werken veranderden Swami Premananda en zijn discipelen dit woestijnachtige gebied in een prachtige spirituele oase, omgeven door exotische bomen, bloemen en dieren. Het is zelfs moeilijk om je voor te stellen dat dit ooit een verlaten, dorre streek is geweest. In november 1989, in aanwezigheid van vele religieuze leiders en heiligen, werd de Ashram officieel geopend. Sindsdien heeft Swami Premananda zich ontfermd over ongeveer 450 weeskinderen en kinderen wiens ouders zo arm zijn dat ze hen geen voedsel, kleding of opleiding kunnen geven.

ONBAATZUCHTIGE DIENSTVERLENING IS HET KERNPUNT VAN ZIJN LEER

Swami Premananda is heel strikt wat zelfdiscipline betreft. Overeenkomstig zijn instructies benadrukt de Ashram het belang van een celibatair leven, vegetarisch voedsel, het zich onthouden van vlees, alcohol en drugs. Het kernpunt van zijn leer is onbaatzuchtige dienstverlening aan de mensheid. Hij is zelf een levend voorbeeld van zijn leringen. Hij is voortdurend aan het werk voor anderen – of hij nu raad geeft aan honderden volgelingen, 450 kinderen onderwijst in de Hindoe religie, of deelneemt aan de praktische werkzaamheden in de Ashram.

Ofschoon hij is opgegroeid in een hindoe gezin met de oude hindoe waarden, nodigt hij zijn volgelingen uit om serieus de Ene Waarheid in hun eigen godsdienst te zoeken en in overeenstemming daarmee te leven. Volgens zijn leer zijn alle godsdiensten afkomstig uit dezelfde bron. Daarom aanvaardt hij alle religies. “Er is slechts één God en één Waarheid – maar er zijn veel manieren en wegen om Hem te vinden.” Dit is het kerngegeven van vele van zijn satsangs. Voortdurend moedigt hij spirituele aspiranten aan om God in henzelf te zoeken. God kan alleen in het hart worden gevonden.

Al binnen enkele jaren kreeg Swami Premananda’s naam bekendheid in heel India en daarbuiten. Hij is het levende toonbeeld van zijn naam (Prema – Goddelijke Liefde en Ananda – gelukzaligheid, perfect geluk). Dit betekent dat hij zuivere liefde uitstraalt en permanent verkeert in het bewustzijn van Goddelijke vreugde. Daarom trok hij steeds meer mensen aan, uit India en Sri Lanka en buitenlanders afkomstig uit alle werelddelen. Al vanaf het begin kwamen zij naar de kleine, vredige Ashram van deze jonge Avatar* om zijn zegen en hulp te verkrijgen bij het oplossen van hun wereldse en spirituele problemen. Het vertrouwen en geloof van deze mensen groeide, naarmate zij ondervonden dat zijn hulp en eenvoudige adviezen vaak een enorme omwenteling in hun leven teweegbrachten. Bovendien werden velen spontaan genezen en beschouwden dit als het resultaat van zijn toedoen. Omgeven door een vredige stilte groeide de Ashram gestaag en bloeide in de meest ware zin van het woord.

WAAR LICHT IS, IS OOK SCHADUW – DE STILTE WERD PLOTSELING VERSTOORD...

Plotseling werd de stilte verstoord en kwam er een eind aan het vredige leven. Op 19 november 1994 drongen tweehonderd politiemannen, gewapend met machinegeweren, met geweld de Ashram binnen om Swami Premananda en enkele bewoners te arresteren. De verantwoordelijke autoriteiten rechtvaardigden deze actie met 28 tenlasteleggingen tegen Swami Premananda. Hij werd verondersteld schuldig te zijn aan moord, seksueel misbruik, steun aan de terroristische groepering uit Sri Lanka, de Tamil Tigers (LTTE), smokkel, het bezit van drugs enzovoort. Na onderzoek door de politie en douanebeambten werden 26 tenlasteleggingen ingetrokken. Er was geen enkel bewijs om ze staande te houden. Echter, de beschuldigingen dat hij een jonge Sri Lankaanse man had vermoord en twee meisjes had verkracht, bleven overeind. De enige bewijsvoering voor deze aanklachten waren de verklaringen die gegeven werden door twee jonge vrouwen die in de Ashram waren opgegroeid en het feit dat de politie het skelet van de jongeman had opgegraven op het terrein van de Ashram. Onderzoek dat in de lente van 1995 gedurende drie maanden werd verricht, en de informatie die werd gegeven door de zogenaamde slachtoffers, politie, journalisten, uitgevers, advocaten en politici, onthulden een samenzwering die op touw was gezet door een voormalige discipel en enkele volgelingen, corrupte politiemensen, reporters en politici, die met behulp van een slim opgezet netwerk van leugens trachtten om Swami Premananda’s naam en de reputatie van zijn Ashram in diskrediet te brengen en zijn missie in de wereld te vernietigen. Tengevolge van dit onderzoek werden de laatste twee aanklachten tenietgedaan, want er bestaat geen feitelijk bewijs voor. Ravi, het vermeende slachtoffer van moord, was in feite een jongeman die leed aan een psychotische geestesziekte. Hij liep een ernstige infectie op, veroorzaakt door een wond die hij met zijn eigen uitwerpselen had ingesmeerd. Hij trok het verband er voortdurend af en spuwde de medicijnen uit. Tengevolge van de ernstige infectie, die door zijn zelfdestructieve gedrag geen kans kreeg om te genezen, stierf hij. Zijn lichaam werd begraven in aanwezigheid van mensen uit de omliggende dorpen en buitenlandse volgelingen.

De beschuldiging van seksueel misbruik is gebaseerd op de verklaringen van twee meisjes die sinds hun kindertijd in de Ashram woonden. Buitenstaanders (waaronder een discipel en enkele buitenlandse volgelingen) beloofden hun een nieuw leven in de Verenigde Staten als zij Swami Premananda beschuldigden, zodat de heilige man, die hen had gered van een ellendig bestaan, zou worden veroordeeld. De redenen voor het verraad door deze mensen zijn verklaarbaar en waren al enige tijd voor de aanvang van het drama onthuld door hun gedrag: zij koesterden verwachtingen en verlangens waar niet aan werd voldaan; afgunst, jaloezie en egoïsme leidden hen ertoe om dit drama al een jaar van tevoren te plannen. Emoties, die het gevolg zijn van slechte gedachten en illusoire denkbeelden over de relatie tussen een spirituele meester en zijn discipelen, schiepen deze nieuwe, bittere werkelijkheid voor Swami Premananda en de mensen die in de ashram woonden.

DE INDIASE POLITIE – VERDEDIGER OF OVERTREDER

Vanaf het begin werd het zogenaamde onderzoek door de CBCID (Criminal Investigation Department) niet correct uitgevoerd. Integendeel, zij intimideerden de mensen met alle denkbare methoden om Swami Premananda veroordeeld te krijgen. Vanaf het eerste begin wilden zij bewijzen dat hij de schuldige misdadiger was. Met dit doel voor ogen gebruikte de politie stokken om de Ashram kinderen te slaan, Ashram bezittingen werden geplunderd en privé huizen moedwillig vernield. Terwijl zij naar bewijs tegen de Swami zochten, nam de politie waardevolle zaken in beslag, zoals foto- en videocamera’s (die in feite werden gebruikt om foto’s en films op te nemen tijdens religieuze feesten). Privé ruimten van de Ashram bewoners werden in verachtelijk smerige omstandigheden door de politie achtergelaten. Tijdens hun verblijf in de Ashram verkeerden zij dikwijls onder invloed van alcohol. 20 Ashram meisjes werden onder dwang weggevoerd. Met veronachtzaming van de meest elementaire mensenrechten werden deze onschuldige meisjes, die nooit enige verklaring tegen Swami Premananda hadden afgelegd, door artsen gedwongen om pijnlijke, zogenaamde “maagdelijkheidtesten” te ondergaan.

Tijdens verhoren werden de meisjes het slachtoffer van marteling en wreedheden door vrouwelijke politieagenten die hen dwongen om zich uit te kleden, hen vervolgens hebben geslagen en naalden onder hun vingernagels hebben gestoken, om op die manier valse verklaringen tegen de Swamiji los te krijgen. Sommige meisjes zijn wees en andere hebben nog een vader of moeder. Ze zijn rond de 18 jaar oud en zijn tegen hun wil en tegen de wet, in een tehuis in Madras opgesloten. Tot nu toe is hun niet toegestaan om enig contact te hebben met mensen van buiten. Op deze manier zijn positieve verklaringen voor Swami Premananda in de kiem gesmoord, ze zijn zelfs in geen enkel politierapport genoemd - bij niet één gelegenheid. Oprechte getuigen uit India en het buitenland, die al spoedig de aanklacht van moord nietig hadden kunnen verklaren, werden niet ondervraagd door de politie en evenmin werden zij genoemd als mogelijke getuigen. De Ashram secretaris, een zeer gerespecteerde man van 75 jaar die al in slechte gezondheid verkeerde, werd geslagen en gedwongen om 24 uur lang rechtop te blijven staan. Ook een jongeman uit Sri Lanka die al verscheidene jaren in de Ashram woonde, werd gemarteld en geslagen omdat hij weigerde om enige verklaring tegen Swami Premananda af te leggen. Tengevolge daarvan werd hij zodanig mishandeld door de politie, dat hij na zijn beproeving 2 weken bedlegerig was. Swami Kamalananda, een sannyas monnik en Swamiji’s persoonlijke secretaris, ondervond een soortgelijke behandeling. Ten overstaan van de schoolkinderen en buitenlandse volgelingen, kreeg ook het hoofd van de school een ongenadige behandeling te verduren. Waarom? Omdat hij documenten die de onschuld van Swami Premananda bewezen, had overhandigd aan het Gerechtshof in plaats van aan de politie.

De Swamiji werd geboeid naar de gevangenis gebracht, hoewel een recente uitspraak van het Hooggerechtshof in Madras verklaarde dat zelfs terroristengevangenen niet in de boeien mogen worden geslagen. Voorts onderwierpen zes artsen hem aan pijnlijke en vernederende testen.

DE ROL VAN DE PERS – BEPAALT NIET DE OPINIE DOOR HET GEVEN VAN WARE INFORMATIE, MAAR DOOR MANIPULATIE VAN DE GEEST

Sedert 14 november 1994 leidde het ene sensationele verhaal tot het andere. Tamil tijdschriften en grote aanplakbiljetten lieten de Swami zien in kennelijk geknipte en geplakte fotomontages, die de indruk wekten dat de jonge monnik de ergste misdadiger was in de geschiedenis van de staat Tamil Nadu. Foto’s die in beslag waren genomen door de politie - door hen aan de sensatiepers verkocht met de bedoeling om deze falsificaties samen te stellen. De pers publiceerde alleen foto’s van Swamiji samen met vrouwelijke volgelingen en nooit met mannen of kinderen. Valse artikelen werden door de pers gepubliceerd, zonder dat er enig echt onderzoek werd gedaan naar de Ashram of de spirituele aspiranten. Deze slim opgezette, kwaadaardige campagne creëerde een gevaarlijke stemming onder de bevolking, tegen Swami Premananda en zijn mensen. Onder de ontstane druk raakten de verantwoordelijke regeringsfunctionarissen al snel gealarmeerd. Omdat zij hun gezicht niet wilden verliezen, moesten de verantwoordelijke politici wel reageren op de pressie, die op listige wijze was veroorzaakt door de valse informatie in woord en beeld. Hoewel er nog altijd geen feitelijk bewijs tegen hem was, gaven zij de politie opdracht om Swami Premananda en enkele bewoners van de Ashram te arresteren, spoedig na het verschijnen van de eerste lasterlijke artikelen in de locale pers. De gemoedstoestand van de bevolking was zo overspannen, dat een onbekende groepering op 6 december de Ashram in brand dreigde te steken. Ook hitsten zij het publiek op om zich bij hen te voegen. Velen eisten instant recht en wilden Swami Premananda lynchen, terwijl er honderden voor de gevangenis demonstreerden. De kreten om hulp namens de Ashram aan mensenrechten organisaties en ambassades, bleken geen effect te hebben. Swami Premananda, de bewoners van de Ashram en vooral de 450 kinderen werden door de overheid, politie, pers, vrienden en buren volledig aan hun lot overgelaten en aan deze lastercampagne blootgesteld.

Pas negen maanden na de arrestatie van Swami kwam een verslaggever van een bekend Tamil tijdschrift naar de gevangenis om hem te interviewen. Pas in juli 1995 werden de bewoners van de Ashram ondervraagd en werden hun verklaringen voor de eerste maal vastgelegd. De sfeer onder de bevolking werd gunstiger. Maar het bittere gevecht van de advocaten voor waarheid en gerechtigheid duurde voort...

Intussen had de beroemdste advocaat van het land de zaak op zich genomen. Vele advocaten komen naar het Hof om naar hem te luisteren. Ondanks zijn briljante uitleg en uiteenzetting en zijn overtuigend betoog voor de onschuld van Swamiji, weigerde de rechter van het Hooggerechtshof in Madras meer dan 10 maal de inwilliging van het verzoek tot vrijlating tegen borgtocht. De twijfelachtige reden die hij gaf was, dat hij rekening moest houden met de publieke opinie (die was geschapen door het nieuws in de media) en ook dat de Swami wellicht uit India zou ontsnappen, als hij in vrijheid werd gesteld.

ALTIJD IN WIJSHEID, GLIMLACHT HIJ SLECHTS EN STRAALT

Enkele weken voor zijn arrestatie heeft Swami Premananda dit hele drama voorspeld. Hij zei dat hij, net als Jezus Christus, zou worden verraden door een van zijn eigen discipelen. Zijn satsangs hadden altijd ‘waarheid en leugen’ als onderwerp. Hij gaf zijn volgelingen en discipelen herhaaldelijk de raad om af te gaan op hun eigen ervaringen en innerlijk weten, in plaats van te luisteren naar de roddel en het geklets van anderen. Hij vergeleek de menselijke geest met een smerige afvalbak. Pas weken later herinnerden de volgelingen zijn woorden en begrepen wat hij had bedoeld. Na zijn arrestatie verklaarde hij dat dit drama de wens was van de Goddelijke Moeder en dat hij zich volkomen had overgegeven aan Haar wil. Verder zei hij dat niemand zich over de situatie zorgen hoefde te maken. Hij verkeerde voortdurend in een staat van opperste vreugde en dat zou altijd zo blijven, waar zijn fysieke lichaam zich ook zou bevinden. Hij gaf allen de raad om geduldig af te wachten en erop te vertrouwen dat de Waarheid zal overwinnen. Niets kon verkeerd gaan in het plan van de Goddelijke Moeder. Tenslotte, zei hij, was alles niet meer dan een Goddelijk spel. We zouden ons vertrouwen en geloof niet moeten verliezen. Tegelijkertijd was dit een schitterende test voor de volgelingen. Uiteindelijk zal alles positief uitpakken. Net als zovele heiligen en wijsgeren die zich volledig aan Gods wil hadden overgegeven, moet ook hij tijdens zijn leven moeilijkheden en ontberingen ondergaan.

In de gevangenis straalt en glimlacht hij als altijd, geeft raad aan zijn volgelingen die hem komen bezoeken, houdt inspirerende redevoeringen voor honderden medegevangenen. Het charisma van deze buitengewone man en de ongelooflijke kracht van zijn onbaatzuchtige liefde hebben ook zijn nieuwe omgeving niet onberoerd gelaten. Meer en meer gevangenisbewaarders komen naar hem toe als zijn volgeling, om zijn zegen te ontvangen. Vooral zijn zegeningen komen te goede van de duizenden gevangenen, die zich in hun sombere werkelijkheid nauwelijks kunnen voorstellen dat er iemand is die nog steeds kan stralen en zoveel kan lachen - iemand die kennelijk totaal onthecht is van de schandelijke beledigingen en de lichamelijke wreedheden, die al te vaak het ellendige dagelijkse leven in de gevangenis karakteriseren. Hij die slechts brood en fruit eet, het voedsel dat discipelen en volgelingen meebrengen verdeelt onder de gevangenen, die nauwelijks behoefte aan slaap lijkt te hebben, is een beetje een mysterie voor degenen die in zijn omgeving verkeren en hij is zeker iemand die met logisch denken niet kan worden begrepen. Tijdens een gesprek zei hij eens: “zelfs met de intelligentie van de hele wereld kun je mij niet begrijpen.” En hij voorspelde dat vele mensen zijn waarde slechts zullen onderkennen als hij zijn lichaam heeft verlaten (samadhi heeft bereikt). Dan zullen er nog vele duizenden meer komen om zijn nabijheid te zoeken...

HET LOT VAN VEEL HEILIGEN

Door de eeuwen heen zijn er altijd grote zielen geweest die vals werden beschuldigd en publiekelijk werden vernederd en gevangengezet. Op deze manier werd Jezus Christus gekruisigd, Mohammed moest zijn stad ontvluchten, Rama leefde veertien jaar in ballingschap. De pers publiceerde smerige artikelen over Swami Vivekananda en enkele organisaties die tegen hem waren saboteerden zijn missie. Ook Sri Aurobindo moest een jaar in de gevangenis doorbrengen. Sarada Devi, de echtgenote van de grote heilige, Sri Ramakrishna Paramahamsa, zei: “Heiligen en wijzen moeten folteringen en lijden verduren. Zij offeren zich op voor het welzijn van de mensheid.”

IDEOLOGISCHE BLINDHEID ALS EEN TEKEN VAN DE TIJD

Swami Premananda is heden slechts één voorbeeld van de vele slachtoffers van blind fanatisme. Onlangs hebben enkele van Sathya Sai Baba’s studenten getracht om hem te vermoorden – hoeveel gevallen zouden er zijn, waar we geen weet van hebben? Onlangs verscheen een artikel met Swami Premananda in een bekend Tamil tijdschrift, waarin hij verklaart: “momenteel zijn vele krachten bezig met het plannen van kwaadaardige activiteiten. Er wordt een krachtige campagne georganiseerd tegen Hindoe heiligen, monniken en religieuze leiders en er worden valse beschuldigingen tegen hen geuit in een poging om de traditionele Sanatana Dharma (de eeuwige religie uit de tijd van de oude wijsgeren – niemand kan het spoor herleiden tot een bepaalde oorsprong of stichter ervan) te vernietigen.”

De strijd tussen religies kan overal ter wereld worden waargenomen. Fanatisme tegenover tolerantie, leugens tegenover waarheid – dit is vruchtbare aarde waarin ze kunnen gedijen. India scheen hiervan gespaard te blijven – maar nu is het traditioneel heilige land, geliefd bij spirituele zoekers naar God en de Waarheid, ook besmet met deze wereldwijde ziekte. Op welke manier de Waarheid nog altijd kan overwinnen in het Heilige Land van wijzen en heiligen, zal de toekomst uitwijzen. Tegen de tijd dat de zaak tegen Swami Premananda zal voorkomen bij het Hooggerechtshof in Delhi, zal heel India laten zien welke krachten zullen gaan heersen in Bharata Mata, de heilige grond van India. Dan zal duidelijk worden in welke richting dit aloude land zal gaan – of het de juiste of de verkeerde richting zal inslaan!